Ik zucht en vecht tegen de tranen. Ik wist dat het moeilijk zou gaan worden maar ik had niet verwacht dat ik tegen watervallen moest gaan vechten. Niet al vanaf het moment dat ik wakker werd. Het komt te dichtbij, over twee dagen ben ik jarig. Ik word 23, zonder jou. En dat idee, dat doet idioot veel zeer. Ik had best 43 zonder jou willen. Misschien zelfs wel 33. Maar niet 23. Ik zou willen dat je één keer in je leven je verjaardag over mag slaan. Geen idee wat er de komende jaren nog gaat gebeuren maar ik had mijn joker nu ingezet.
Nu, omdat ik nu met heel mijn lijf voel dat ik niet ga trekken. Ik heb nooit waarde gehecht aan mijn verjaardag. Nooit echte waarde. Ik hoefde het niet perse te vieren met vrienden, niet eens perse met familie. Als er maar één iemand was die er aan dacht en dat was jij. De hele wereld mocht mijn verjaardag vergeten en dat kwetste me dat wel maar pas als jij het zou vergeten, dan zou het echt zeer doen. Maar je vergat hem nooit, gelukkig. Je hebt er één keer, op de ochtend zelf niet aan gedacht. Omdat Quintijn naar het ziekenhuis moest voor zijn operatie maar dat heb ik je allang vergeven. Ik weet dat je me nooit echt zou vergeten. Hoe zou je ook ooit kunnen na al die keren dat je mij vertelde hoe zeer het doet als je vader je verjaardag vergeet, wat je uit eigen ervaring wist. Het werd mijn angst maar je vergat hem nooit en daar ben ik je dankbaar voor.
Maar toch, ondanks de 21 keer dankbaar en 1 keer vergeven zijn wil je nu hier hebben. Het is raar hoe je 8314 dagen gewend bent om je vader in de buurt te hebben. We waren nooit echt ver weg van elkaar. En als we het waren, dan dachten we veel aan de ander. Ik aan jou, in ieder geval. Het is niet te bevatten hoe iemand na zoveel dagen ineens niet meer bij je in de buurt kan zijn. Je bent nog 4 (en een stukje van 5) dagen dood bij me geweest. Ondanks dat je al dood was, waren het hele waardevolle dagen. Maar daarna ging je onder de grond en sinds 14 april ben ik je aan het zoeken. Ik zoek je nog steeds. In mezelf, in de wind, in vogels, bij je graf. Vrijdag zocht ik je nog op de Engh maar echt vinden doe ik je niet. Nadia zei dat ik tegen je moest praten en dat deed ik woensdagavond, ik praatte, ik huilde, ik praatte, huilde nog meer en tussendoor moest ik zelfs nog even lachen. Ik dacht aan hoe je op de Nieuweweg reed en je fiets doormidden brak. Het was goed om met je te praten al weet ik nog steeds niet waar je bent. Ik zou zo graag antwoorden willen hebben. Of jij mij kan zien, of je me hoort, of je dit alles aanvoelt en gelooft of ik hier ooit door heen kom. Want dat geloof is voor mij zelf ver te zoeken...
Maar waar het vandaag om gaat, ik ben bijna jarig en vandaag komt heel je gezin bij elkaar. Je kinderen, je schoonkinderen, je kleinkinderen. Ze zijn vandaag allemaal in je huis. Voor mij. En ik? Ik heb net de deur op slot gedaan omdat ik weet dat ze er voorlopig nog niet zullen zijn maar ik zou liever de deur niet meer open doen. Laat hem maar dicht, laat mij hier maar zitten. In dit lege huis. We kunnen wel proberen dit huis op te vullen maar het doet er allemaal niet toe. Ik snap niet waarom ik het doe. Macht der gewoonte zeker. En zo gewoon is het niet. Ik zit hier te huilen, ik luister Motherland op repeat zoals jij ook zo vaak deed. Ik vier het op zondag en ik kan me niet herinneren dat we het ooit op zondag hebben gevierd. Het zijn de kleine dingen die anders zijn maar ze geven aan dat er iets niet klopt. En het zal nooit meer kloppen. Dit huis, jouw gezin bij elkaar - zonder jou, dat klopt niet. Ik vroeg aan Nadia waarom ik dit eigenlijk doe. Ze antwoordde dat jij dit had gewild en heel, heel even werd ik boos op jou papa. Omdat ik niet wil dat jij dit wilt. Daarna formuleerde ze het anders door 'Papa had niet gewild dat jij alleen, verdrietig op je kamer had gezeten' en dat begreep ik wel. Je zou me niet verdrietig willen zien maar dit, dit wil ik eigenlijk niet. Laat mij maar verdrietig zijn. Ik zal nog wel een keer jarig zijn en dan zal ik wel weer genieten papa. Maar nu lukt het me niet op de watervallen te stoppen en het enige waar ik me aan vast probeer te houden is wat Natalie zingt in jouw lievelingsliedje 'It's your happiness I want most of all and for that I'd do anything at all' en dat is wat ik ga proberen. Vanmiddag. En als dat even niet lukt dan heb ik Tico nog om weg te kunnen vluchten.
Pap, ik weet niet hoe, maar als er ook maar heel klein beetje de mogelijkheid om hier te zijn vandaag. Bij ons, voelbaar. Niet zichtbaar maar voelbaar voor mij (en mama en Nadia), wil je er dan alsjeblieft zijn. Alsjeblieft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten