Je zou haar dankbaar zijn. Het meisje wat jij als één van de weinige net ontmoete mensen gelijk mocht, de klik en de band die jullie samen hadden. Ik ben haar dankbaar geweest omdat zij jou weer mijn vader maakte. Ze ontdooide iets in jou wat er voor zorgde dat jij weer open stond naar mij toe. Ik heb haar toen bedankt voor het teruggeven van mijn vader. Want zo voelde het. Zij heeft mij de laatste maanden de vader gegeven waar ik zo ontzettend dol op was. Dat meisje heeft er gisteravond voor gezorgd dat ik het laatste half uur van mijn 22 zijn stikkend van het lachen heb gelegen. Om 12.00 belde ze terug om samen met Elvis de hond voor mij te zingen. Waarna het lachen weer verder ging. Het voelde goed om te kunnen lachen in plaats die eeuwige tranen. Ik ben haar dankbaar en ik weet dat jij dat ook bent.
Ik kon gerust in slaap vallen en werd rustig wakker, gelukkig. En toch weet ik dat het een hele moeilijke dag gaat worden. Hoe mama op haar web-log schrijft hoeveel moeite het kost en hoeveel zeer het doet... Het is zo. Alle keren dat er de afgelopen weken werd gevraagd 'Wat wil je voor je verjaardag?' en ik in mijn hoofd gilde 'Wat ik wil? Papa!' maar dit met moeite nooit uitsprak om anderen niet ongemakkelijk te laten voelen. Maar het was het enige wat ik echt wil.
Maar natuurlijk sta je niet vanochtend naast het traditionele ontbijtje. Maar misschien vind ik nog het ergste dat je niks op de kaart hebt kunnen schrijven. Dat je er vandaag niet zou kunnen zijn, dat zou kunnen. Maar dat je niks op de kaart hebt geschreven, daar kan geen reden voor zijn. Ja, één reden en dat is dat jij dood bent. En blijkbaar is dat reden genoeg...
Ik ga je missen vandaag. Ik mis je vandaag, ietsje meer dan andere dagen. Op een andere manier dan andere dagen. Ik wil gillen dat het niet eerlijk is maar zo ben ik niet. Je bent er niet en daar zal ik het mee moeten doen. Morgen is het gelukkig weer een normale dag, met 'gewoon' gemis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten