Honderd veel te lange dagen...

100 dagen zonder jou papa. Ik probeer al de hele dag te omschrijven hoe die honderdste dag voelt. Vooral wat er die honderd dagen allemaal voorbij is gekomen. Maar het enige wat echt lukt is zuchten. Zuchten omdat 100 dagen veel te lang zijn. Omdat het 100 lange dagen zijn geweest en we nog zoveel honderden gaan komen. Ik zucht omdat ik je mis, omdat het schrijven niet lukt. Maar vooral omdat ik al 100 dagen hoop dat je toch niet dood bent en je vandaag weer terugkomt. Hier, terug bij ons. Bij mama die je zo vreselijk mist, bij Tico die te vaak voor de deur ligt te wachten, bij mij omdat ik het zat ben papa. Ik ben de stilte zat. De leegte, het gemis en de nog altijd ondraaglijke pijn. Ik ben het zat dat je dood bent en die honderd dagen zijn er honderd teveel geweest. We hebben laten zien dat we het kunnen, nu mag je weer thuiskomen. Alsjeblieft.