Eén enkel mens ontbreekt en heel de wereld lijkt leeg

Drie maanden geleden, ook op een zaterdagochtend. Die ochtend sliep ik heerlijk papa, totaal niet meekrijgen wat er die uren nog geen 1600 meter van mijn bed gebeurde. Vanochtend ben ik onrustig, de warmte maar ook weer die zaterdagochtend. Hij wilt niet meer. Toch ben ik elke zaterdagochtend weer even bang dat Tico zal aanslaan en de bel gaat. Twee mensen voor de deur en ik in mijn onwetendheid nooit gedacht dat het politieagenten zouden zijn. Tot de laatste seconde was ik naïef want ik dacht nog, wat heeft ie nou weer uitgespookt. Had je maar wat uitgespookt papa, daar had ik achteraf om kunnen lachen. Nu was dit het begin van een hele, hele slechte film.

In mijn hoofd is vooral dat moment blijven hangen. De politieagenten voor de deur. Het controleren van de naam en het vragen of ze binnen mogen komen. Die beginscene van die belachelijke film staat op herhalen in mijn hoofd. Constant het moment van het staan bij de tussendeur en horen dat jij onwel bent geworden. Bij het woord onwel wist ik eigenlijk genoeg. Er worden zoveel mensen onwel en zoveel mensen knappen daarna weer op. Maar bij jou betekende onwel dat je dood was. Het typische is dat ik in die scene vooral mezelf zie. Ik zie die ogen, de schrik, het ongeloof en het tegelijkertijd weten dat het waar is.

Het was het begin van de drie maanden, die voorbij zijn gevlogen. Waarin je kinderen je naar huis hebben gedragen en woensdags naar de begraafplaats. Ik vraag me af hoe mama dat ervaren heeft. Haar vijf volwassen kinderen, hun vader uit het huis dragen. Het huis waar ze ruim 25 jaar gewoond hebben. Maar ik ben zo blij dat je die dagen thuis bent geweest papa. Ik had je nergens anders willen hebben. We wilden je allemaal die laatste dagen bij ons hebben. Het aan kunnen raken, de eindeloos vele kussen die we je hebben kunnen geven. Het huilen, het hysterisch huilen boven je kist. Tico die zijn snuit voor de laatste keren in je gezicht duwde. Het zijn al die momenten geweest die ervoor zorgde dat we je een heel, heel klein stukje los konden laten. Net genoeg om die kist uit het huis te dragen en je in die vreselijke diepte te moeten laten zakken. Die vreselijk nare diepte, waar we nooit meer bij je kunnen. Niet even over je buik aaien, geen kussen op je koude kale voorhoofd. Niet meer even je stijf geworden hand vastpakken en de mijne er in duwen. Nooit meer een briefje in je borstzak kunnen doen. Nooit meer is voor altijd...

Drie maanden en mama zei bij de eerste maand 'En dan is er een maand voorbij, de eerste, het is gelukt.' De tweede maand lukte ook en nu, nu is de derde maand ook gelukt. Alles gaat maar door en je word meegesleurd. Maar er zijn zoveel dagen dat je jezelf en de wereld naar voren moet duwen. Dat het moeite kost om wakker te worden en nog meer moeite om 's avonds weer naar bed te gaat. De dagen dat het er allemaal niet meer toe doet, dat de tranen watervallen vormen en niet meer te stoppen te zijn. De dagen van het zuchten en het veel te grote gemis. Van het zitten bij een graf en nog altijd niet het besef hebben dat jij daar ligt papa. Drie hele harde maanden, van een leeg hart en een leeg huis. Hoe het leven je dwingt om door te gaan terwijl je alleen maar wilt blijven staan, terug wilt. Langzaam aan komt die vierde maand er van zelf bij. Het is niet meer te stoppen. We moeten verder...