Wakker worden op Vaderdag

Ik word wakker uit een onrustige maar toch lange slaap. De tranen van de avond ervoor zijn gedroogd, de woede is gezakt en het verdriet heeft zich weer terug verstopt in mijn lijf. Ergens achter mijn hart dat bijt, tussen mijn longen die persen om adem te halen. Heel mijn lijf weet het, het is vandaag Vaderdag en ik ben wakker geworden zonder jou. Sinds twee maanden giert dat besef door mijn lijf - je bent geen donder waard als kind zonder vader. Natuurlijk is dat niet zo, maar het voelt wel zo. En dat gevoel wordt constant bevestigd door de hele wereld. De blikken van de buren als je langs loopt of fiets 'Ach arm ding...' Het zijn de blikken die ik haat, omdat ze met hun eigen ongemakkelijke gevoel, mij ongemakkelijk laten voelen. Ik ben geen arm ding. Ik ben 'slechts' een kind dat haar vader is verloren. Maar dat maakt mij nog geen arm ding, of iemand die medelijden wil hebben.

Het is vaderdag en je bent vandaag 71 dagen dood. We gaan langzaam aan richting de honderd. Alle eerste keren komen er aan. De eerste maand en de eerste verjaardag hebben we nu gehad. Morgenochtend hebben we de eerste Vaderdag zonder jou ook gehad. Ik ben blij als het morgen is. Het gekke is dat we nooit waarde hebben gehecht aan zoiets als Vaderdag. Jij wist nooit wat je wilde hebben en vond zulke dagen onzin. Vaak wist je zelf niet eens dat het Vaderdag was. Als ik eindelijk eens iets vond wat jij leuk zou vinden kocht ik het en gaf ik het gelijk als ik thuis kwam. Het onverwachtse, het verrassende, dat vonden wij veel leuker. Maar toch, wat is Vaderdag nou iets zonder vader. Wie heeft zoiets stoms (en nu pijnlijks) verzonnen? Ik vraag me af of diegene zijn eigen verzonnen Vaderdag nog zo leuk vond toen hij of zij zijn eigen vader verloor. Het zijn dagen zonder waarde maar het zijn dagen die je ongevraagd met je neus op de feiten drukken. Feiten die zeer doen.