Jaren geleden schreef ik graag op mijn voeten. Tijdens het bellen maakte ik er tekeningetjes op. Wanneer er tranen stroomde of angst vloeide schreef ik er mijn geheimen op. Natuurlijk liet ik ze nooit zitten, daarvoor was de angst dat iemand mijn geheimen zou lezen te groot. Ik waste ze er weer af. Dat is het met makkelijke met geheimen. Maar met de waarheid ligt het anders. Er zijn momenten dat je besluit dat de waarheid opgeschreven moet worden. Het is maar goed dat jij de waarheid al op het geschreven. Het ‘enige’ wat ik nog ‘even’ moest (laten) doen was het op mijn huid krijgen. Als je nog had geleefd had je vast gezegd dat je handschrift niet mooi genoeg was. Ik had van jou een mooie, sierlijke schrijfletter moeten kiezen. Maar ik koos voor jouw eigen fijne, kromme letter. Het handschrift wat ik als geen ander ken. Het is van jou. ‘Je bent en blijft mijn lieve meisje. Je papa ♥’ is wat je me schreef en wat mij het hardste raakte toen ik op zoek ging naar jouw woorden en handschrift. Het ging met zuchten, met een grijns, met tranen die af en toe op kwamen zetten. Maar hij kwam. De waarheid verscheen langzaam, met moeite maar met alle liefde op mijn pols. Rob tatoeëerde jouw woorden op mijn pols, maar voor mij voelde het alsof je het er zelf op schreef. Ineens stond het daar, de waarheid op mijn pols. Jouw waarheid.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten