Alles waar het te laat voor is...

Het is de dag waar ik altijd stiekem naar uit heb gekeken. Ik had plannen voor vandaag. Vandaag is de dag waarop mijn eerste echte loon is gestort. Van mijn eerste echte baan. Mijn baan, jouw grote trost. De plannen die ik had, de plannen voor jou, die doen er allemaal niet meer toe.

Als je nog had geleefd papa, was ik vandaag thuisgekomen met de grootste maar bovenal mooiste bos bloemen. Niet voor mama, niet voor mezelf. Alleen maar voor jou. Omdat jij op afgelopen 14 januari in de keuken fluisterde dat nooit iemand een bos bloemen voor jou kocht. We grinnikten allebei, want je bent een man en mannen krijgen bijna nooit bossen bloemen. Mama krijgt ook bijna nooit bossen bloemen omdat ze eigenlijk niet van bossen bloemen houdt. Maar als mama ze krijgt, zijn we altijd beide jaloers. Ook op haar verjaardag, de grote bos bloemen van haar kinderen en we waren beide even jaloers. Op dat moment, wij samen in de keuken, beloofde ik mezelf dat ik van mijn eerste, echte loon de mooiste bos bloemen voor je zou komen. Ik zou dus vandaag de kamer binnen zijn gelopen. Je zou boven zitten, in de tuin bezig zijn, met Tico weg of in de keuken staan. Ik zou je roepen, ik zou op je wachten met het ongeduld in mijn hele lijf. Ik zou je de bos bloemen voorhouden, glimlachen en zeggen dat ze voor jou zijn. Alleen voor jou, speciaal voor jou. Ik weet dat je zou denken dat het zonde was van mijn geld om zoiets te kopen. Maar ik had het je willen geven. En ik weet ook dat je er heel blij mee zou zijn. Je zou glunderen. Met de tijd zouden de bloemen wel verwelken maar jij zou blijven. Je zou hier nog elke dag zijn en met de tijd zou ik vast weer een bos bloemen voor je kopen.

Maar het heeft geen zin om vandaag met een bos bloemen thuis te komen. Er zou niemand zijn die er écht blij mee zou zijn. Omdat jij er niet bent. Ik ga geen bos bloemen kopen om op je graf te zetten. Ik koop graag kleine bosjes bloemen voor op je graf. Maar ik denk dat deze bos te pijnlijk zou worden. Te confronterend met het feit dat je er echt niet meer bent. Dat de bloemen te snel zullen verwelken en jij nog sneller al weg bent gegaan. Ik zal mooie bloemen voor je uitzoeken, om te planten op je graf. Bloemetjes die langer zullen staan dan de dagen van een grote bos bloemen. Ik haat de kleine dingen waarvan we dachten dat er nog genoeg tijd voor was en het vandaag gewoon te laat is...