Duizendschoon en blote voeten

Het is zondagochtend, ik heb net in de stilte met jouw, onze hond gelopen. Hij mist je, ik weet het. Hij lijkt op mij, we missen je beide maar proberen het voor onszelf te verbergen. Ik ga op de fiets naar de begraafplaats, ik zou onze hond mee willen nemen. Misschien is dat iets menselijk, naar een graf willen. Ik denk niet dat een hond waarde hecht aan zoiets als een graf waar een lijk in ligt begraven. Maar voor mijn eigen gevoel zou ik hem mee willen nemen. Het liggen naast de voordeur is zo’n triest gezicht dat ik hem een deel troosten gun. Ik vind troost op de begraafplaats maar daar ben ik een mens voor. Tico is nog altijd geen mens, al kan hij wel wat troost gebruiken. Ik fiets uit de straat en laat de hond achter, liggend bij de voordeur. Wachtend, op mij tot ik straks terug op. Wachtend, op jou terwijl je nooit meer terugkomt.

Het is rustig op straat en daar ben ik blij om. Ik ga eigenlijk nooit op zondag naar de begraafplaats omdat het zo ergerlijk druk is. Teveel mensen, teveel bloemen en teveel stemmen die zwijgen. Ik loop er zelf met mijn duizendschoon. Ik heb geglimlacht toen ik ze de avond ervoor kocht. Ik kreeg een mooie bos bloemen van jou, voor mijn 2e diploma. Daar zat duizendschoon in en ik vond het één van de mooiste bloemetjes die ik ooit had gezien. Nu heb ik ze voor jou mee. Ik loop wel naar je graf, maar mijn lichaam heeft het besef dat jij hier ligt nog niet omarmd. Ik zoek hier wel mijn rust, maar ik wil nog niet geloven dat jij hier ligt. Het is niet te beseffen dat je eigen vader onder die berg zand ligt. Maar toch kom ik hier graag. Ik heb nog geen plek gevonden waar ik je echt vinden kan en deze plek helpt daar een heel klein beetje aan mee. Ik schop de slippers van mijn voeten en stap van het pad af. Het zand naast de graven voelt fijn aan mijn blote voeten. Als er in de verte mensen lopen geneer ik me eigenlijk voor het feit dat ik hier op blote voeten langs het graf van mijn vader loop. Ik laat het los want ik weet wel beter. Ik weet dat je dankbaar bent dat ik zo vaak langskom, zorg voor de bloemen, de kleur op je graf. Het is het laatste wat ik nog kan doen, maar ik doe het graag papa. Ik geniet zelf van het bloemen voor je kopen en het zien bloeien van de kleuren op je graf. Ik weet dat jij er ook van geniet. Je zal vast zelfs genieten van mijn blote voeten in het zand. Het is goed en dat weten we allebei. Je laat me lopen op blote voeten, je laat me je bloemen brengen en toch heb ik liever dat je met me mee naar huis gaat. En als je niet lopen wilt papa, kom dan achter op de fiets zitten. Ik breng je terug naar huis. Het enige wat je hoeft te doen is mee te gaan. Kom maar mee naar huis want het huis is veel te stil, veel te kil zonder jou.