Vandaag was ik met mams weer even naar Spakenburg. Sinds ze weet dat ze vanaf hier zo makkelijk daar heen kan wilt ze steeds terug. Als een echte Huizer is ze dol op Vissersdorpen. De sfeer, de mensen. Het heeft iets.
Vorige keer hoorde ik hoe de dames die nog in klederdracht lopen vier jaar in rouw gaan met hun kleding. Ze dragen blauw en paars wanneer ze in rouw zijn. Wanneer je je vader, moeder of kind verliest duurt de rouw en dus het dragen van die kleuren vier jaar. Vier jaar. Het ontroerde me omdat het zo mooi is. Vier jaar elke dag laten zien aan de buitenwereld dat jij rouwt om diegene die is overleden.
Op zulke momenten zou ik bijna willen dat ik klederdracht draag. Niet alleen omdat het gewoon iets moois is en het jammer is dat er zo weinig dames overblijven die het dragen. Maar omdat het me op sommige dagen zo fijn lijkt om zonder iets te zeggen wel te kunnen tonen dat je rouwt. Er zijn van die dagen dat ik pislink wordt van andere mensen en het liefste iedereen voor de kop sla maar het niet doe. Want ik wil slaan omdat ik rouw. Omdat ik mijn emoties niet onder controle heb. Als ik gewoon door de stad loop kan niemand zien dat ik rouw. Niemand. En ja, op die momenten verlang ik naar paarse stoffen om te dragen. Het zou nu nog donker paars zijn. Diepe rouw. Over een jaar of twee zou er steeds meer wit tussen de bloemmotieven komen. Lichtere rouw.
Ik zie mezelf nooit in klederdracht lopen maar het dragen van paars wanneer je in rouw bent is iets wat me ontzettend raakt. Het zou toch, bepaalde dagen, zoveel makkelijker zijn als iemand aan de kleur van je kleding ziet dat je rouwt. Maar al die andere dagen wil je liever dat niemand het ziet en doorgaan met het leven.
Ja die bijzondere klederdracht heeft iets.
BeantwoordenVerwijderenZou je een rouwband willen dragen Ruchama, zwart of paars, die je omdoet wanneer jij dat nodig hebt? zeker weten dat de oplettende meelevende medemens dat opvalt.
vr gr dop
he ruchama! verschrikkelijk dat ik nooit eerder op jouw blog gekeken heb, terwijl je wel een comment bij mij achterliet. had ik maar eerder even op je link geklikt, wat een mooie blog! en, natuurlijk, herkenbaar voor mij. ook in dit verhaal: de eerste maanden dat mijn vader dood was wilde ik dat ik een t-shirt had met: "MIJN VADER IS DOOD". ik kom nog eens terug! (en anders, als ik het vergeet - remind me ;) by the way: de flow agenda is inderdaad om blij van te worden, en zeker in (af en toe) bittere tijden.
BeantwoordenVerwijderenHet was ook wat me het meeste raakte in onze lessen over het jodendom, de rituelen die er nog zijn rondom rouw. Eerst 7 dagen shiva zitten, waarbij je 7 dagen dus alleen maar zit. Iedereen komt langs, maar jij bepaalt of je praat of juist niks zegt en er wordt voor je gezorgd en geregeld. Dan komt er een rabbijn en die trekt je van je stoel, dan ga je langzaamaan weer de echte wereld in. Maar met een scheur in je overhemd, die laat zien dat je rouwt. En de man scheert zich 40 (dacht ik?) dagen niet. Onze docent is Joods en vertelde dat het eng was dit te doen toen zijn moeder was overleden, maar uiteindelijk was het fijn want juist door de opmerkingen over de baard werd het mogelijk te praten over zijn rouw..
BeantwoordenVerwijderenAl die rituelen en gebruiken rondom rouw zijn verdwenen en steeds meer verwacht men dat je zomaar verder gaat met alles. Het zou juist zo mooi zijn als dingen als rouwbanden, rouwkleding en meer van dat terug zou kunnen komen zodat rouw geen taboe is, zichtbaar is..
*zachtjes* dag...Ruchama...?
BeantwoordenVerwijderenhet is stil...hoe gaat het met je...met jullie?
in mn gedachten en een vriendelijke groet,
dop