Er gaan genoeg woorden om in mijn hoofd. Er zijn bepaalde dingen gebeurd die me weer aan het denken zetten en ik mis je. Ach ja, ik mis je zo. Het missen lijkt al niet meer op te vallen maar soms is het gemis nog even sterker dan het dagelijkse missen. Ik mis je vaak, veel, continue. Ja ik mis je papa.
Mild. Dat is het woordje wat door mijn hoofd spookt. Gister had ik een gesprek met mijn manager over jou en zijn vader, over verdriet, gemis, koesteren. Mild. 'Het is ook mild. De dood.' Ik keek hem vragend aan. 'Nou, het milde aan de dood is dat je nooit meer ruzie met je vader kan maken.' Ik probeer te glimlachen want ergens heeft hij gelijk. Ik snap wat hij bedoeld met mild al vraag ik me af of ik nooit meer ruzie met je zou willen maken. Nee natuurlijk had ik nooit meer ruzie met je willen maken maar als dat had betekend dat ik je al ruzie makend levend had kunnen zien. Dan weet ik niet wat ik had gekozen. Ja, de dood is mild want ja, ik zou liever nooit meer ruzie kunnen maken dan je levend hebben en pijn doen in een ruzie. Hoe groot mijn gemis ook is, ik wil je nooit, nooit, nooit meer pijn doen. Nooit meer. Echt niet.
Vorige week overleed de schoonzoon van één van de bezoeksters van mijn computerclub. De dame van 93 is zelf op 58e jarige leeftijd weduwe geworden en nu ziet ze hoe haar dochter van 60 zelf weduwe wordt. Ik heb haar een kaartje gestuurd en ik had zoveel meer willen zeggen. Ik voel zo met haar mee. Niet alleen om het verlies van haar schoonzoon maar om te moeten zien hoe je eigen dochter hetzelfde leed overkomt als je zelf hebt moeten ondergaan. Dat lijkt me zo hartverscheurend. En dan denk ik aan mama en hoe ik missen ooit op mijn 56e mijn man ga verliezen en hoe hard dat haar in haar gezicht zal slaan. Dat zijn van die dingen die me bezig houden. Die er voor zorgen dat ik je mis en het wel weer 9 april mag zijn en nooit de 10e zal worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten