'Laat dit stoppen' - tranen

Tranen, tranen en nog meer tranen. Ik wil niet dat je dood bent. Ik wil het echt niet. Ik zou willen dat er een manier was om dit te kunnen stoppen. Vandaag nog als het kan.

Ik ben moe van het zoeken en het steeds maar weer niet vinden. Het zijn de kleine dingen die zo vreselijk veel zeer doen. Het is de hardnekkige hoop dat je weer terug komt die slopend is. Als ik mijn laptop pak en er zit een gevouwen briefje klem schiet er in een kort moment door mijn hoofd dat hij van jou kan zijn. Dat is die hoop, de hoop je ergens te vinden, met jouw woorden, je stem, je aanwezigheid. Maar nog voor ik het briefje goed en wel open heb weet ik al dat het niet van jou is. Het kan niet van jou zijn. Dat zijn de momenten die je zo hard en zo vol in het gezicht slaan. Het doet zeer papa. Dat zijn ook de momenten waarop ik hoop dat jij ons niet kan zien. Dat er een grens is tussen de hemel en hier. Ik wil niet dat je mij zo ziet. Ik wil niet dat je mijn tranen ziet, ik wil niet dat je mijn wanhoop en woede ziet, mijn gemis en onmacht. Ik wil niet dat je ziet hoe ik lijk te verstikken in dit brok rouw wat ik maar niet doorgeslikt krijg. Hele rauwe rouw.

Het is een huildag en ik weet niet waar ik het zoeken moet. Moe van het zoeken naar jou en het voor af al weten dat ik je nooit meer vinden ga. Ik wil je roepen maar het geeft geen zin. Ik wil naar je toe maar niet naar je graf. Ik wil naar jou. Ik wil jou papa. Jou! Geen stom graf, geen verse bloemen die in een paar dagen alweer dood zijn. Geen briefjes die nooit van jou kunnen zijn, niet de brief van de begrafenisondernemer die de realiteit in mijn gezicht duwt. Ik wil jou. Hoe moeilijk is dat? Ik wil gewoon mijn eigen papa.

Ik wil je hier en nergens anders. Ik wil de tranen niet, ik wil dat je thuiskomt. Ik wil dat dit stopt. Alles moet stoppen. De pijn, het gemis, het rouwen, de leegte, de woede, de onmacht. Alles. Maar alleen op voorwaarde dat jij terug komt. Alleen dan mag alles stoppen.