Het spijt me echt dat ik het zeg maar ik heb donker in mijn hoofd...

De zin die al ruim een maand in mijn hoofd zit. Hij zit vast in mijn hoofd want hij is waar. Thomas zingt dat je alleen van iets mag genieten als je ook beloofd het weer voorbij te laten gaan. En dat is waar. Maar deze zin, het donker hebben in mijn hoofd, dat is nog meer waar. Het overvalt me elke dag weer. Het besef van het donker hebben.

Misschien is dat de reden dat ik hier in het donker zit en dat nummer op repeat heb gezet. Alleen maar om die zin steeds terug te horen. Ik huil om alle woorden van de afgelopen (bijna) vier maanden. Ik heb heel wat afgeschreven. Ergens ben ik blij dat ik de dagen na jouw overlijden zo uitgebreid heb opgeschreven. Me goed is doen is niet goed verwoord, maar ik vind het 'fijn' om terug te kunnen lezen. Om de dagen terug te halen. Om af en toe even de foto op mijn computer te zoeken. Je staat verstopt 'Ruchama' - 'Afbeeldingen' - 'Papa' - 'Kist' - 'Papa'. Daar vind ik die ene foto. Weggestopt zodat Quintijn hem in die dagen niet per ongeluk op mijn laptop kon zien. Het is de foto van jou, in de kist. Je ogen gesloten. De ijs elementen langs je hoofd, de witte gladden stof. Mama haar gele orchidee voor jou. De kleur van haar trouwjurk. Het ruitje van je blouse. De rimpels bij je ogen. Je lippen die paars begonnen te worden. Je bent dood op de foto, dat is te goed te zien. En toch koester ik deze foto. Om hem af en toe te voor schijn te halen en naar je te kijken. Het was het enige waardevolle na je dood. Jouw ruim 4 dagen bij ons hebben. Heel dicht bij je kunnen zijn. Eindeloze kussen kunnen geven en maar blijven voelen, blijven kijken. In elke vezel van mijn lichaam opnemen dat je daar dood lag. Het is een foto die ik aan niemand en aan iedereen wil laten zien. Er zijn momenten dat ik als een klein meisje met die foto over straat wil lopen en aan iedereen wil laten zien dat jij het bent, dood. Maar alle andere dagen is het mijn foto. Alleen van mij. Koester ik de foto omdat jij het bent. Omdat het is hoe ik je de laatste dagen heb gezien en in mijn herinnering heb vastgelegd. Ondanks dat je dood in de kist lag was je gewoon mijn papa en was ik graag bij je. Ik vond het fijn om je aan te raken, je te beladen met kussen. Het is iets wat ik nu nog mis. Wetende dat ik je niet levend terug kan krijgen verlang ik soms terug naar de kist in de woonkamer. Jou weer hier. Je kunnen aanraken, kussen, je zien. Ik zou je vanavond heel graag weer even terug willen hebben.