Noem me een dag die jouw naam niet kent

Lieve pap, het is niet dat ik niet aan je denk. In mijn hoofd schrijf ik hier regelmatig maar toch komen ze nooit in dit veld te staan. Ik denk veel aan je. Ik weet alleen niet altijd woorden te geven aan wat ik voel.

Ik heb veel moeite met het leven wat maar doorgaat. Ik verbaas me over de weken die voorbij gaan zonder dat ik ze echt bewust mee krijg. In de afgelopen maand zijn er drie jarige geweest. Je middelste zoon werd 26, je jongste kleindochter werd 3 en je middelste kleindochter werd 4. Er zijn kinderen van die leeftijd die al geen vader meer hebben maar ik gun deze meisjes zo hun opa. Het zijn de dagen die me het zwaarste vallen - verjaardagen. Dat je er niet meer bij bent op de dagen dat je (klein) kinderen ouder worden vind ik heel naar maar daar veranderen we niks meer aan. Maar het moeten vieren van die dagen, tussen alle mensen zitten, dat vind ik vreselijk. Ik ben naar alle drie de verjaardagen geweest, hoeveel tegenzin ik eerst ook had. Vooral die van je jongste kleindochter viel me zwaar. Een verjaardag met veel familie, veel vrienden. Ik weet me geen raad met die momenten. Ik val over het feit dat niemand jouw naam noemt terwijl ik ook blij ben dat niemand je naam noemt want anders zit ik huilend op een verjaardag. Maar toch doet het me pijn dat iedereen weet dat je overleden bent maar niemand er over begint. Maar er zijn dan kleine dingen die me laten weten dat mensen wel aan je denken. Mijn zus die het kaarsje in het lantaarntje aansteekt. Het binnen komen in de woonkamer van mijn broer (waar ik na jouw dood niet meer ben geweest) en 2 foto's van jou op het prikbord zien hangen.

Maar het zijn wel de momenten dat ik je mis. Ik wil je er bij hebben, al was je zelf niet eens dol op verjaardagen. Als mijn broer zijn broers en zussen laat zien hoe hij wijn en bier maakt wil ik dat jij hier staat. Ik wil dat je ziet hoe we allemaal maar door gaan, nieuwe dingen doen en meemaken. Maar je bent er niet bij. Niet lijfelijk en dat is wat ik wil.

Vorig weekend ging ik een weekend naar het strand, ik nam mams en zus mee. Ik boekte dit weekend weg met het idee om een rouwweekend te houden. Ik zou een stuk verwerking doen, ik zou met jou samen zijn. Maar toen ik op het laatste moment mams en zus mee vroeg bleek dit toch anders te gaan. Het was al snel duidelijk dat mama geen verdrietig weekend wilde. Ze wilde juist weg uit de moeilijke plek om even te kunnen ontspannen en genieten. Daardoor moest er bij mij een knop om wat niet al te makkelijk ging. Uiteindelijk lukte het me om op mijn momenten jou te zoeken en je te vinden. "Ik ben je vader toch de wind" Het waaide daar zo hard dat ik mezelf geen seconde heb kunnen laten geloven dat je er niet was. Ik ben de ochtenden vroeg naar het strand gewandeld. Gezien hoe de zon op kwam, hoe de lucht veranderde. Ik heb aan het strand gezeten, ik voelde je langs mijn wangen waaien en ik wist zeker dat je er was. Als ik dan mijn moment met jou had gehad liep ik terug naar het huisje om met warme broodjes bij mama en zus te komen. Daar kon het ontspannen en genieten weer beginnen.

Het was goed om mama te zien genieten. Ze kon even los komen van thuis, ze heeft de zee weer gezien. Ze was er niet meer bij weg te slaan. Ik denk dat je het mooi had gevonden, hoe jouw vrouw en twee dochters daar met zijn drieën stonden en even konden genieten. Die zaterdag is zelfs de dag geweest dat ik weer geluk ervaarde in mijn lijf. Door de nieuwe omgeving, het zijn met mams en zus, jou constant voelen door de wind die maar bleef aaien.

Maandag begon het echte leven weer en die viel behoorlijk zwaar. De realiteit is hard. Toch zijn er onverwachts kleine dingen waarmee ik vorm kan geven aan mijn verdriet. Zo vond ik een stenen hart voor 2,- die ik op je graf ga leggen. Het is eigenlijk een hart om op te krijten maar ik heb er op geschreven. Onder de kraan gehouden om te zien of hij buiten kan liggen. Het hart is geschikt :)



Zondag ben je alweer een half jaar dood. Ik geef het niet toe, maar ik ben doodsbang voor die dag. De tijd gaat veel te hard...